.

Adviseren is een vak, de vraag blijft welk vak.

In mijn verschillende functies ben ik vele adviseurs tegen gekomen. Te onderscheiden zijn de expert, die alles beter weet, de broodadviseur, die een rapport schrijft naar de gewenste uitkomst, de socioloog, die blijft vertellen dat het menselijker kan, de bedrijfskundige, die altijd een model paraat heeft om de zaak te vergelijken, de accountant, die alles vertaalt naar een excel sheet, de “het kan beter” adviseur, die blijft beweren dat het beter of efficiënter kan, de “best practices” adviseur, die 10 bedrijven kent die het beter doen en nog vele varianten daarbij. De meesten zitten zelf vast in hun eigen ding en zijn derhalve ook slechts geschikt voor dat eigen ding.
Als u zoekt naar een rapport met een gewichtige naam en gewenste uitkomst, zijn daar prima adviesbureau’s voor die dat graag (tegen betaling) voor u produceren. Als u zoekt naar een heerlijk pak slaag van iemand die het beter weet, is dat ook prima te vinden. Als u echter zoekt naar de oplossing voor een probleem waar u zelf niet meer uitkomt, heeft u een gesprekspartner nodig die de zaak losmaakt.

Maar zelden treft u iemand die de vragen durft te stellen waar niemand (en eigenlijk iedereen wel) op zit te wachten. Iemand die doorvraagt en het probleem achter het geschetste probleem boven water probeert te krijgen. Dat is belangrijk, omdat het in de menselijke aard zit om niet direct het achterste van de tong te laten zien. Een probleemstelling verdient het daarom om nader onderzocht te worden. Vaak krijg ik de opdracht niet, omdat men toch liever bij het bekende blijft. Ik kan me dat gelukkig permitteren, want ik ben ervan overtuigd, dat als er echt iets moet veranderen, we niet naar de bekende weg moeten blijven vragen.

Ik stel vaak de simpele vraag; “welk probleem lost u op”? Naar aanleiding van vragen die aan mij voorgelegd worden. Zo’n gesprek krijgt meestal een heel verbazingwekkende wending, die ik ook niet kan voorspellen. En dat is nu net waar het over gaat, in mijn idee.

Henk de Greef